Wiosna w poezji, wiersze o wiośnie. Jak pisali o niej polscy poeci?

Wiosna w poezji polskiej zajmuje ważne miejsce. Czym to tłumaczyć? Bez wątpienia wiersze o wiośnie powstawały i powstają z potrzeby serca tych, którzy – zmęczeni zimową niepogodą – z radością witają nadejście najpiękniejszej pory roku, najbardziej barwnej i tak pełnej życia.
Zdjęcie z artykułu: Wiosna w poezji, wiersze o wiośnie. Jak pisali o niej polscy poeci?
Wiosna w poezji, wiersze o wiośnie. Jak pisali o niej polscy poeci?źródło:Thinkstockphotos.com

Wiosna w poezji polskiej nie jedno ma imię. Wiersze o wiośnie przede wszystkim opiewają urodę budzącej się z zimowego snu przyrody – barwne kwiaty, pojawiające się na drzewach liście czy promienie słońca, które topią resztki śniegu. Wiosna w poezji to jednak również impuls do refleksji nad upływającym czasem, nad kolejami ludzkiego życia, nad zmaganiami życia ze śmiercią.

Wiosna w poezji: wiersze dla dzieci

Za tą głębią, za tym brodem,
Tam stanęła rzeka lodem;
Ani szumi, ani płynie,
Tylko duma w swej głębinie:

Gdzie jej wiosna,
Gdzie jej zorza?
Gdzie jej droga
Het, do morza?

Oj, ty rzeko, oj, ty sina,
Lody tobie nie nowina;
Co rok zima więzi ciebie,
Co rok wichry mkną po niebie.

Aż znów przyjdzie
Wiosna hoża
I popłyniesz
Het, do morza!

.. Jak zrobić ekologiczną marzannę? [VIDEO]

Nie na zawsze słonko gaśnie,
Nie na zawsze ziemia zaśnie,
Nie na zawsze więdnie kwiecie,
Nie na zawsze mróz na świecie.

Przyjdzie wiosna,
Przyjdzie hoża,
Pójdą rzeki
Het, do morza!

Maria Konopnicka, Rzeka

Naplotkowała sosna,
że już zbliża się wiosna
Kret skrzywił się ponuro:
przyjedzie pewno furą…
jeż się najeżył srodze:
Raczej na hulajnodze.
Wąż syknął:
ja nie wierzę,
przyjedzie na rowerze.
Kos gwizdnął:
Wiem coś o tym,
przyleci samolotem.

Jan Brzechwa, Przyjście wiosny

Wiosna w poezji: wiersz o miłości

Z nową wiosną kwiaty wrócą, znów zakwitną klomby róż,
lecz twój dawny zachwyt dla mnie nie powróci nigdy już.
Z nową wiosną świat się zbudzi cudnie piękny wszerz i wzdłuż,
Tylko wzrok twój czarów moich nie dostrzeże już.

Z nową wiosną kwiaty wrócą, znów zakwitną klomby róż
lecz twój dawny zachwyt dla mnie nie powróci nigdy już.
Dawny twój twój zachwyt nie wróci już.
Nigdy, nigdy nie.

Z nową wiosną słowik wróci zza dalekich gór i mórz,
ale w duszę pieśń ma dawna nie powróci nigdy już.
Ledwie jedna wiosna minie, wnet i nowa wiosna tuż,
tylko życia dzień wiosenny nie powróci już.

Z nową wiosną słowik wróci zza dalekich gór i mórz,
ale w duszę twą pieśń ma dawna nie powróci nigdy już.
Nigdy nie wróci pieśń dawna twa.
Nigdy, nigdy nie.

Czesław Jankowski, Z nową wiosną

Wiosna w poezji: wiersze o Polsce

O wiosno! kto cię widział wtenczas w naszym kraju,
Pamiętna wiosno wojny, wiosno urodzaju!
O wiosno! kto cię widział, jak byłaś kwitnąca
Zbożami i trawami, a ludźmi błyszcząca,
Obfita we zdarzenia, nadzieją brzemienna!
Ja ciebie dotąd widzę, piękna maro senna!
Urodzony w niewoli, okuty w powiciu,
Ja tylko jedną taką wiosnę miałem w życiu.

Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz, Księga XI


Ja nie chcę nic innego, niech jeno mi płacze
Jesiennych wiatrów gędźba w półnagich badylach;
A latem niech się słońce przegląda w motylach,
A wiosną – niechaj wiosnę, nie Polskę zobaczę.

Bo w nocy spać nie mogę i we dnie się trudzę
Myślami, co mi w serce wrastają zwątpieniem,
I chciałbym raz zobaczyć, gdy przeszłość wyżeniem,
Czy wszystko w pył rozkruszę, czy... Polskę obudzę.

Jan Lechoń, Herostrates

Tagi: wierszyki, wiersze,

Redakcja 21/03/2017

Zobacz koniecznie

Przeczytaj też

Nie przegap!